Kazanmak ya da kaybetmek takımın veya antrenörün performansını belirleyen tek faktör değildir. Antrenörün takımını iyice tanıması, oyuncuların oyuna ne verdiklerini bilmesi gereklidir.

Antrenör, çalışmalarda oyuncuların alışkanlıklarını ve vücut dillerini öğrenmelidir. Oyuncular çalışmalarda yeterli güç sarf ediyorlarsa, aynı performans maçta da bekleyebilir.

Vücut dili çok iyi bir göstergedir.

Defansta sezgiyle eğilmiş, tetikte bir vücut ya da fileye sıçramaya hazır kasılmış bir vücut oyuncunun hala enerji dolu ve dikkatli olduğunu gösterir.

Düşük omuzlar ve bezgin tavırlar ise oyunucunun elinden gelenin en iyisini yapmadığını ve muhtemelen çoktan pes ettiğini belirtir!

Oyun çalışmalarında aslında topun çıkmayacağını bildiği halde topun arkasından koşmak, yere düşmek ve azimli oyunlar oynamak takımın iyi çalıştığının birer göstergesidir.

Çok yetenekli ancak çalışmayı sevmeyen bir sporcu mu, yoksa çalışan bir sporcu mu? Yoksa bu sporcuların bir arada olduğu ve çalışanın desteklendiği, ödüllendirildiği bir takım mı?

Sporcu, oyunda kaldığı zamanın bir ayrıcalık olduğunu ve bundan her zaman yararlanması gerektiğini biliyor mu?